• امروز : سه شنبه - ۱۱ بهمن - ۱۴۰۱
  • برابر با : Tuesday - 31 January - 2023
5

اینجا انتهای فقر در یک شهر است؛ گردشگری به جهان سوم

  • کد خبر : 3517
  • ۰۱ دی ۱۴۰۰ - ۳:۲۲
اینجا انتهای فقر در یک شهر است؛ گردشگری به جهان سوم

گردشگرآنلاین – کامبوج یکی از کشورهای جهان سومی است که فقر و ثروت تضاد زندگی افراد مختلف در این کشور است و گردشگری آن تجربه ای جدید است.

معرفی: گذراندن تعطیلات در یک کشور جهان سوم یکی از بزرگترین “روند” در گردشگری امروز است. برای مثال رونق گردشگری به کامبوج را در نظر بگیرید. برای بسیاری مظهر فقر، نزاع و فساد است. تا سال ۲۰۰۷ تعداد بازدیدکنندگان سالانه کامبوج تا ۱۰ سال ۱۲۰۰ درصد افزایش خواهد یافت. چنین سودی مزایای اشتغال، درآمد و سرمایه گذاری خارجی را به همراه دارد. مهمتر از همه، شاید مهمتر از همه در دنیایی که به طور فزاینده ای جنجالی می شود، چنین سفرهای بین المللی فرهنگ و نگرش مردم را به مردم معرفی و آموزش می دهد. متأسفانه مزایای گردشگری بین‌المللی تاکنون کاهش یافته است. علیرغم این همه فعالیت، «پایان فقیر شهر» در سرتاسر جهان همچنان مانند همیشه به نظر می رسد.

– پس از میان تمام مشکلات دنیا، چرا این یکی را انتخاب کنیم؟

به نظر من این مشکل فقر شدید در کشورهایی که گردشگری انبوه را به خود جذب می کنند، تا حد زیادی نادیده گرفته شده و قابل حل است. مجله ای مانند TIME را باز کنید. روزنامه جدی بخوانید. اخبار تلویزیون را تماشا کنید. ما اغلب صحنه‌هایی از مردم پریشان و گرسنه را می‌بینیم که در سرزمین‌های خشک و غیرجذاب زندگی می‌کنند: سرزمین‌هایی با منابع طبیعی کم و کمی که دنیا برای آن ارزش قائل است. فقر در سرزمین‌هایی که بسیار جذاب است، نگران‌کننده‌تر است. آنقدر غنی از تاریخ، فرهنگ و زیبایی طبیعی است که میلیون ها نفر را از نیمه راه در سراسر جهان برای تعطیلات به خود جذب می کند. این مکان ها دارایی های ارزشمندی هستند. دارایی های متعلق به همه کسانی که زمین را خانه خود می نامند. با این حال، بخش بزرگی از جامعه مزایایی را که این دارایی‌ها می‌توانند به همراه داشته باشند کاملاً از دست می‌دهند.

جاذبه‌های گردشگری ایران در مالزی معرفی شود
بیشتر بخوانید:

– اما مطمئنا به جهان سوم مزایایی دارد؟

مطمئن! مزایای عظیم. اما سوال من این است که “چه کسی سود می برد؟” یا به طور دقیق تر، “چه کسی سود نمی برد؟” هر چه ارزش دارد که منافع بین المللی را به سوی چنین کشوری جلب کند، دارایی ها. “نقره خانواده” کشور؛ متعلق به سرمایه گذاران در هتل های توریستی نیست. متعلق به آژانس‌های مسافرتی، تولیدکنندگان سوغات، راهنمایان و یا حتی دولت وقت نیست. این متعلق به تک تک افرادی است که کشور را “خانه” می نامند و هر کسی که بخواهد.

البته ایده بزرگ این است که دولت ها دارایی ها را از طرف همه مدیریت کنند. از طریق مالیات های تحمیل شده بر صنعت توریست و افزایش فعالیت های اقتصادی، سهمی از درآمد را بازتوزیع می کنند. “دریچه ورودی به رویداد”، به شهروندان آن. متأسفانه ویژگی مشترک کشورهای جهان سوم فقدان بوروکراسی پاسخگو و شفاف است. نتیجه: ضعیف‌ترین افراد در جامعه، آنهایی که «بی صدا» هستند، هیچ سودی از گردشگری بین‌المللی که توسط دارایی‌ها، میراثشان جذب می‌شود، نمی‌برند.

– آیا شما پیشنهاد می کنید که هتل ها نباید از گردشگران در کشورهای فقیر سود ببرند؟

باید سود ببرند سرمایه گذاران داخلی و بین المللی در زیرساخت های گردشگری؛ گروه‌های هتل‌داری و شرکت‌های مسافرتی از بهره‌برداری از دارایی‌های یک کشور دیگر سود زیادی می‌برند و بنابراین باید! انگیزه این سرمایه گذاران بازده مالی است. آنها در کسب و کار به خطر انداختن سرمایه سرمایه گذاران خود برای توسعه چنین فرصت هایی هستند. من همچنین تشخیص می دهم که اقتصادهای محلی از چنین سرمایه گذاری رونق زیادی دریافت می کنند. بسیاری از مشاغل از طریق برای مردم محلی ایجاد می شود. هتل های جدید به سازنده، نظافتچی، باغبان، نگهبان، آشپز و کارمند نیاز دارند.

پیشنهادهایی برای طرفداران «هری پاتر»
بیشتر بخوانید:

– خوب، مشکل کجاست آیا گردشگری علاج کار است؟

منظور من این نیست که مردم محلی سود نمی برند. بلکه این است که همه شهروندان یک کشور باید از منافع بین المللی در میراث مشترک خود بهره مند شوند. گروه زیادی از مردم، به ویژه در کشورهای جهان سوم، وجود دارند که به طور کامل از مزایای ناشی از غنای میراث خود محروم هستند.

سعی کنید کشوری را تصور کنید که تقریباً یک شبه تمام کلاس حرفه ای خود را از دست داده است. کشور شما چقدر سریع از حذف تقریباً همه وکلا، کارکنان مجری قانون، بوروکرات ها، سیاستمداران و محلی بهبود می یابد؟ تو می خندی. به راحتی می توان به شوخی گفت که یک پیشرفت عظیم وجود خواهد داشت، اما حقیقت این است که بدون “حاکمیت قانون” قانون جنگل به سرعت خود را اثبات می کند. غنایم به سوی قوی و دانا می رسد، اندکی بین افراد مورد استفاده تقسیم می شود و هیچ چیز بین ضعیفان.

– مثلاچه نوع گردشگری ؟

کامبوج بیش از سهم خود مشکلاتی داشته است که شجاعانه در حال بازگشت از آن است. وحشت حکومت خمرهای سرخ در دهه ۱۹۷۰ کشور را از تمام طبقه حرفه ای خود محروم کرد. یک کشور یک شبه از این وضعیت خلاص نمی شود. در همین حال برای برخی فرصت وجود دارد. همانطور که ارزیابی اخیر USAID از فساد در کامبوج اشاره کرد: “واقعیت تاسف بار این است که فساد به بخشی از زندگی روزمره در کامبوج تبدیل شده است و در واقع به ابعاد “همه گیری” رسیده است. قانون جنگل پابرجاست و علیرغم تلاش های دولت شکستن آن الگویی دشوار است. هنگامی که اجماع بر این است که همه «در حال گرفتن» هستند، سیستم خودپایدار می شود.

شناسایی پرجمعیت‌ترین شهر تمدن «مایا»
بیشتر بخوانید:

بنابراین ناگهان شاهد رونق گردشگری هستیم که بعید است نیازمندان جامعه از آن بهره ببرند. در واقع تا حدودی بدتر از این است. رونق فعالیت ها باعث تورم می شود. مسافران بین المللی در کشورهای جهان سوم به منابع گرانبها فشار می آورند و قیمت کالاهای محلی را بالا می برند. ماهی تازه ای که قبلاً در مقرون به صرفه بود، ناگهان در جاده ناپدید می شود تا قرارداد با هتل جدید را تکمیل کند.

– آیا راهی برای بازگرداندن برخی مزایا به همه می بینید؟

در کامبوج کمک کرده ام تا سرمایه گذاری به نام Sage Insights پیدا شود. سود سیج از علاقه گردشگران بین المللی در کامبوج از نیازمندترین کودکان جامعه حمایت می کند. ما به نیازمندترین کودکان کامبوج علاقه مند به میراث خود هستیم. نه تنها به معنای مزایای مالکیت، بلکه کنجکاوی و انگیزه برای حفظ میراث خود.

– و سرمایه گذاران شما: چگونه بازدهی گردشگری دریافت می کنند؟

سرمایه گذار وجود ندارد. تمام مزایای Sage Insights به خانه، تغذیه و آموزش به کودکان خیابانی محلی، یتیمان و آنهایی که از خانواده‌های فقیر هستند که هیچ فرصتی ندارند، می‌رود. البته کارمندان محلی از درآمد مناسب و ثابتی بهره مند می شوند. به عنوان کارکنان تمام وقت در دوره‌های ساکت‌تر، تشویق می‌شوند تا درباره کشور و میراث خود تحقیق کنند و اطلاعات بیشتری کسب کنند تا خدماتی پاسخگو و همیشه بهبودیافته را فراهم کنند.

این هیچ سازشی بین گردشگری اخلاقی در مقابل خدمات عالی برای نیست. آنها بهترین های کامبوج را با یک راهنمای محلی قابل اعتماد و با ملاحظه تجربه می کنند. همه خدمات سفارشی هستند و یک دستیار مسافرتی شخصی ۲۴ ساعته و ۷ روز هفته برای کمک به همه امور در کشوری گاهی گیج کننده و دشوار وجود دارد. حتی هتل های باکیفیت و آژانس های مسافرتی بین المللی نیز سود می برند. آنها شریکی دارند که می توانند برای مراقبت از مشتریان خود در کامبوج به آنها اعتماد کنند. شریکی که تمام تلاش خود را برای تشویق بازدیدکنندگان به بازگشت انجام می دهد.

رونق گردشگری از مسیر دیپلماسی عمومی با کشورهای همسایه
بیشتر بخوانید:

– به طور خلاصه، چه امیدی به دارید؟

امیدوارم با افزایش مقیاس و مشخصات پروژه، رقبای ما استانداردها و اخلاقیات ما را بپذیرند. با گذشت زمان، محرومان با ارزش میراث خود دوباره مرتبط خواهند شد.

ترجمه این مطلب توسط تیم مترجم آنلاین
انجام شده و منبع اصلی آن وبسایت Andrew Booth است

پست های مرتبط

لینک کوتاه : https://gardeshgaronline.ir/?p=3517

نوشته های مشابه

ثبت دیدگاه

مجموع دیدگاهها : 0در انتظار بررسی : 0انتشار یافته : 0
قوانین ارسال دیدگاه
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.